(ای رسول رحمت) به آن بندگانم که (به عصیان) اسراف بر نفس خود کردند بگو هرگز از رحمت (نا منتهای) خدا نا امید مباشید البته خدا همه گناهان را (چون توبه کنید) خواهد بخشید که او خدایی بسیار آمرزنده و مهربانست.

سوره زمر ، آیه ۵۳

به سپاس و ستایش تو لب می گشایم ای پروردگار بزرگ که تقدیر مرا به دلخواه من امضا فرموده ای و آن بلا را که خاطرم پراکنده می داشت، از من بازگردانیده ای؛ ولی همی ترسم که از رحمت بی­منتهای خویش بیش از این بهره­مندم نداری و مرا به گناه و اصرار و الحاحی که در راه مسئلتم به کار برده­ام، از مرحمت خویش محروم سازی.

در این هنگام، دلخواه من مایه شقاوت من شود و دیگران که همچون من مبتلا بوده­اند ولی در ابتلای خویش بمانده­اند، خوشبخت گردند.

پروردگارا! اگر این عافیت که اکنون نصیب من شده و تقدیری که به دلخواه من صورت گرفته، به عافیت اخروی من زیان رساند و مرا به بلایی جاویدانی و رنجی ابدی گرفتار سازد، من هرگز این دلخواه را نخواهم و بدین عافیت رضا ندهم. چنین مسئلت دارم که آنچه رضای تو اقتضا کند، بر من روا داری و مرا به هر بلا که پسندی، مبتلا سازی؛ زیرا این رنج­ها پایان پذیرند؛ ولی نعیم آن جهان پایان پذیر نباشد.

پروردگارا! من به محنت و عذاب این دنیا همی شکیبا باشم؛ ولی جان مرا بر محنت و عذاب آخرت شکیبایی نیست؛

پس آنچه را که از نعمت و موهبت درباره من تعجیل فرموده­ای، به واپس اندازتا به نعیم ابدی پیوند و ابدیت یابد و آن محنت و رنج را که در آن جهان برای من مقرر داشته­ای، هر چه زودتر پیش آور تا عمرش با عمر این جهان، به کوتاهی و فنا گراید.

پروردگارا! آنچه فنا پذیرد، هر چه بسیار باشد، باز هم اندک است؛ ولی آنچه جاویدان بماند، هر قدر هم کم و ناچیز باشد، همچنان بسیار است؛ زیرا ابدی و جاودانی است.

و صل علی محمد و آله.

دعای هجدهم صحیفه سجادیه، ترجمه جواد فاضل